دلتنگی های یک کرم دندون

نشست. هنوز محسور بودم. دقیقا نمی دانم از چی، شاید فقط از اینکه وقتی مانتو و

روسری اش را در آورد، دیدم یک زن زیبا با  لباس سفید تنگ بدون آستین یقه هفت کوتاه، تا زیر زانو و چهره ای ظریف که موهای مشکی کوتاه پسرانه ای قابش گرفته و چشمهایی که انگار می گویند، ببین من چه خواستنی هستم، ایستاده  بود روبه رویم. بعد می چرخد و می رود می نشیند و پایش را می اندازد روی پایش که تا آن ته را می شود دید. من هنوز همان جا جلوی در ایستاده ام که می گوید: نمی خواهید در را ببندید؟ در را می بندم و فرار می کنم به آشپزخانه؛ و در زیباترین و البته تنها فنجانهایی که دارم دوتا قهوه می ریزم و سعی می کنم بی آنکه دستم بلرزد، سینی را به سلامت برسانم روی عسلی.

آمده  نوشته هایش را بخواند برایم. عاشق چند کتابی ست که چاپ شده از من. می گوید همیشه نوشته هایم را می خواند در مجلات... یک روز به دیدنم امده بود و گفته بود: دلم می خواد نوشته هایم را خودم بخوانم برایتان، اما نمی شود که. گفته بودم : چرا نمی شود. کار نشد ندارد و...

می گویم: قهوه بدون شکر دیگر؟

می گوید: نه ! لطفا با شکر

شکر می ریزم و خودش، هم می زند و لبخندی. بوی اغوا کننده عطرش مستم کرده و با اینکه با تمام وجود سعی می کنم حواسم را پرت کنم، نمی شود.

چند جرعه ای  می خورد، چشم می دوزم به لبهایش. بعد آرام دستش را دراز می کند ( چشم می دوزم به دستش) و کیفش را از کاناپه کناری بر می دارد( چشم می دوزم به کیفش)، و یک دسته کاغذ a4 تا شده در می آورد که به گفته خودش نوشته هایی ست که قرار است یک روزی کتاب بشود. چشم ندوخته ام به کاغذها. تا حواسش نیست چشم دوخته ام به سفیدی سینه و گردنش که یقه هفت لباس قابش گرفته؛ و ابتدای خط سینه اش که پیداست از آنجا.

از فکر اینکه فقط چند سانتیمتر فاصله داریم و او می خواهد شروع کند بخواندن و من هم لابد باید تمرکز کنم، سرم گیج می رود. دلم می خواهد به دورترین جای اتاق پناه ببرم و چشمهایم را با دستهایم محکم بگیرم.

برای اینکه جو را بشکنم سعی می کنم چیزی بگویم ، اولین جمله ای که به فکرم می رسد می گویم « شما همیشه قهوه را با شکر می خورید؟» بی لبخند می گوید« بله» مکث می کند  و می پرسد« شما هم همیشه قهوه را تلخ می خورید؟» از سوالش یکه می خورم و فکر می کنم، پس او هم شاید...

دستم را آرام می برم پشت گردنش  و صورتش را به صورتم نزدیک می کنم و خیلی آرام می گویم « همیشه همیشه که نه ! » و لبم را می گذارم همان جا.

ناگهان خودش را عقب می کشد ومی پرد  سمت در، که از شما توقع نداشتم. من هم قاطی می کنم، می روم در را قفل می کنم، می نشانمش محکم همانجا. می گویم: حالا که چه؟ هان! که من یک آدم هرزه بی شرفم!؟ که از فردا می خواهی راه بیافتی و برای دوستانت تعریف کنی، آنها هم سری تکان بدهند که اینها همه شان وضعشان خراب است و الی آخر ...

از گرمایی که از تند شدن نفسهایش زیر چانه ام می خورد ، به خودم می آیم. می بینم هنوز لبهایم روی لبهایش است و چشمهایش را بسته و تکان نمی خورد. آرام می شوم...

کتری که خیلی وقت است جوش آمده هی سوت می کشد و خرده های  قهوه از پشت شیشه زل زده  اند  به من . من در چهار چوب در محسور ایستاده ام و هیچ کسی نیست که بگوید، نمی خواهی در را ببندی.

مسخره نيست؟ چهل سال خاطره را محصور کرده ايم درون چند تا عکس و يک آلبوم کهنه ي قديمي. نگاه کن، خوب نگاه کن، با همه ي زنداني بودنشان تنها نفس هاي اين اتاق تاريکند.
نه، همين طور است؟ صداي حرکت سنگين اين عقربه ها را نمي شنوي؟ ردشان جاي جاي اعصابم باقي مانده، آنقدر که هر لحظه به سرم مي زند که بلند شوم و ساعت را پرت کنم بيرون، نه، حق اعتراض نداري! اين روزها با تمام آن سال ها فرق مي کند، يادم هست خوب، که چقدر دوست داشتم اين حرکت يکنواخت را، صداي تيک تاک کش مي آمد در ذهنم، تو اينجا کنارم بودي و من دست مي کشيدم روي پوست زبر دستت و حرکت کند عقربه ها نشاني بود برايم، که ثانيه ثانيه ي آن خوشبختي مي توانست به درازاي يک عمر باشد و امروز؟ هر ضربه اش دلم را خالي مي کند که تو اينجا نيستي، که اين اتاق بزرگ براي تنهايي من است و تاريکي و يک آلبوم که ورق مي خورد.
همه اش تقصير خودم بود، بايد امروز را مي ديدم، از همان روزي که ديگر نازنين نبودم و شدم نازي تو، نازي مگر چند حرف از نازنين کم داشت؟

نگاه کن، چقدر طول کشيد لباست را مرتب کنم، سردوش هايش را ببين که چه خوب برق انداخته ام. دستت را دور کمرم حلقه کرده اي، به ايستادن شق و رقت نمي آيد، نه به ايستادنت نه به نگاهت، انگار عکاس را تنبيه مي کني!
خنديدم و برگشتم و هلت دادم: «بس کن ديگه، همچين وايستادي انگار از سربازات سان مي بيني... بيخود اخم نکن، سربازت که نيستم! واي، تو رو خدا اخم نکن، ترسيدم... واي...»
ريسه مي روم، مي دوم و دنبالم مي آيي به حياط، نگاه کن، پر است از گل هاي شمعداني و رز، ايستاده ام کنار درخت و بچه توي بغلم، دستش را دراز کرده براي خرمالو. بگو ديگر، داد بزن از کنار دوربين: «نازي بپا بچه دست نزنه به خرمالوها، هنوز گسه.»
نازي، نازي، مگر نازنين چه عيبي داشت؟ درخت خرمالو را هيچ ديده اي؟ ديروز نوه ات جلوي چشمت، خرمالوي گس را نشسته چيد و گاز زد. چه گفتي؟ کجايي حالا؟ خوابي؟ چند وقت؟
نشسته بوديم توي هال. همه بودند، پسرها، دخترمان و نوه ها. من عزيز همه بودم و آن ها عزيز من. باز صد رحمت به عزيز، عزيز که صدايت کنند، نازنين يکجا فراموش مي شود. گويي تازه متولد مي شوي، اما نازي؟ هميشه ناتمامي ات را فرياد مي زند. چهل سال مي گذرد، چهل سال است که ناتمامم. امروز سالروزش بود، نه؟

نگاه کن، چه غافلگيرت کردم در ساعت تنهايي عصر. حيف که اين راه وسط باغچه پر شده است از علف هاي هرز. از کوچک ترين شکاف سنگفرش هاي راه، قد کشيده اند و به روشني بر ما مي خندند. بگذار راه پر شود، وقتي که ديگر عصرها، خاموش و فرورفته در خود در آن قدم نزني، وقتي گوشه گوشه ي باغچه ي بزرگ خانه را نگاه نکني، تمام اين ها چه فايده دارد؟ ديگر حتي غافلگير هم نمي شوي، تا برگردي و با لبخند نگاهم کني.
نگاه کن، دستم را مي کشي و مي رويم گوشه ي باغچه زير درخت توت. چه نجوا مي کني در گوشم؟ خنديدم و به سوي خانه دويدم. بقيه اش را حفظي؟ چه مي گويم؟ کسي بهتر از من براي دستياري ات نبود، خوب مي دانستي که تنها من از اخمت نمي ترسيدم! چه حافظه اي داشتي، چندبار مچ بچه ها را گرفتي؟ يادت هست که چه خوب جاي کوچکترين سنگ باغچه را هم مي دانستي؟
بلند شو ديگر، حرف بزن، نگاه کن، پسرک مومجعدمان را همراه خود آورده ام. جرأت ندارد سر بلند کند. پنهاني مي خندم و چشمک مي زنم، چهره ات را تغيير نمي دهي و همين طور زل زده اي به او.

چقدر اين اتاق خالي است. از تو تنها حجمي بيجان مانده که صداي خروپفش بلند است و از من...؟
دلم را به چه خوش کنم؟ به اينکه زود بيدار خواهي شد؟ ممکن است؟ امروز عصر سالگردمان بود، يادت هست؟ همه جمع بودند، تو آقاجان بودي و من عزيز و بچه ها که هرکدام عمري خاطره. بعد چهل سال از تو، از آن نگاه نافذ و دقيق، از آن وسواس و نظم، پيري سپدموي مانده و شکسته، و از من، از آن نازنين شاداب و زيبا، ديگر حتي نازي هم نمانده. نوه ها که از سر و کولم بالا رفتند، عزيز شدم.
ديگر خسته شده ام، آخر حتي سالگرد ازدواجمان؟ گاهي فکر مي کنم که همه اش بازي است! آخر چطور باور کنم؟ نشسته ايم با بچه ها و تو ناگهان، در خانه ي خودت، بلند مي شوي و مي گويي: «خوب ديگه، وقت مرخص شدنه!» باور کنم که تو ناگاه ما را، بچه ها را، خانه را و نازي را فراموش مي کني؟ هربار همين طور است، بايد آنقدر منتظر بنشينم که بچه ها ببرند و در چندتا خيابان تو را بگردانند، بعد برگرديد و بگويند: «خوب آقاجان رسيديم.» و تو دست بکني در جيبت، پول بدهي به پسرت و بگويي: «ممنون قربان!»

بخواب، ببخشيد، نمي خواستم بيدارت کنم. چه مي فهمي که اين اشک ها براي چيست؟ من که گريه ام را خفه کردم، چرا بيدار شدي؟
نه، باور نمي کنم، اين دست توست؟ عجيب است؟ حق بده که باور نکنم! نه، يعني...؟ فراموش کرده ام، مي داني چند وقت است که دست نکشيده اي به موهايم؟ چه شده امشب، يعني همه چيز پايان يافته؟ دوباره نازي ات شده ام؟
نترس، به اين لرزش نگاه نکن، حق دارم، حتي اگر شبيه به دختر آفتاب مهتاب نديده اي شوم که نخستين بار دست بيگانه اي لمسش مي کند، خدايا ممکن است؟ دست بکش، موهايم را لمس کن، صورتم را، لب هايم را، بيا سرت را جلو بياور، صورتم را ببوس و در گوشم زمزمه کن: «نازي خيلي خاطرتو مي خوام ها!»
به اين چشم هاي سرخ نگاه نکن، اشک شوق است، تو بگذار به حساب سرخي گونه ها که تا چشم امتداد يافته، بگذار به حساب شرم همان دختر نوعروس. دوباره دستت را روي صورتم مي کشي، دوباره سرت را جلو مي آوري و مي گويي: «خانم، شما که فکر نمي کنيد نازي اين طرفا باشه؟»

مرد گفت: «از این زندگی حالم به هم می خوره!» و پاکتِ تُخم مُرغ را از تو یخچال برداشت و گذاشت رو میزِ کابینت. پُرسید: «چاهار تا بسه؟»

زن نان را از تو فریزر درآورد و گذاشت تو میکرو. گفت: «من که یکی بیش تر نمی خورم.»

مرد گفت: «پس سه تا درست می کنم.» و دست کرد تو پاکت و سه تخم مُرغ درآورد. گفت: «پاکتی به صرفه تره. ببین چه تخم مُرغ های درشتی خریده م.» بعد یکی یکی آن ها را شکست تو ماهی تابه. پُرسید: «تا حالا اتفاق افتاده که این جا یه تخم مُرغ دوزرده ببینی؟»

زن نگاه کرد به شماره های روشنِ میکرو. گفت: «ای بابا، چه توقع هایی داری!»

مرد گفت: «می بینی؟ هیچ اتفاقی نمی افته.» و رو کرد به زن که حالا داشت پاکتِ شیر را از تو یخچال برمی داشت. پُرسید: «قاطی کنم؟»

زن پاکتِ شیر را گذاشت رو میز. گفت: «فرقی نمی کنه.» و رفت طرفِ پنجره و کِرکِره را کشید بالا. جوانی بر لبه ی پنجره ی آپارتمانِ روبه رو ایستاده بود و پایین را نگاه می کرد. زن شمُرد: «یک، دو، سه، چاهار، پنج، شیش، هفت.» گفت: «چه هوای مُزخرفی!» و نان را از تو میکرو درآورد و گذاشت تو کیسه ی پلاستیکیِ روی میز.

مرد گفت: «زندگیِ سگی!» و با قاشقِ چوبی شروع کرد به قاطی کردنِ زرده و سفیده ی تخم مرغ ها.

زن از تو کابینت دو لیوان درآورد. گفت: «کاش رفته بودیم آمریکا!»

مرد گفت: «چه جوری؟» و ماهی تابه را از رو اجاق برداشت.

زن گفت: «مثلِ بقیه.» و لیوان ها را گذاشت روی میز.

مرد گفت: «دعوت نامه می خواست، یادت رفته؟» و دست کرد تو کابینت و بشقابی درآورد.

زن نگاه کرد به جوان که هنوز ایستاده بود بر لبه ی پنجره. گفت: «کاش اُملتِ گوجه فرنگی درست می کردی.»

مرد گفت: «اگه اون موقع عقلمون می رسید، می رفتیم کانادا.» و با قاشقِ چوبی تخم مُرغ ها را ریخت تو بُشقاب. گفت: «گوجه فرنگی نداشتیم.»

زن نشست رو صندلی. گفت: «ایران خوب بود. هر روز یه اتفاقی می افتاد و آدم سرش گرم بود.» و نگاه کرد به جوان که دستِ چپش را گرفته بود به قابِ پنجره.

مرد بُشقاب را گذاشت رو میز و نشست رو صندلی. زن نان را از تو کیسه ی پلاستیکی درآورد و تکه ای از آن را کند. گفت: «یارو رو نگاه کن، سوئدیه!»

مرد تکه ای نان کند و یک قاشق تخم مُرغ گذاشت لای آن. بعد گردن کشید به طرفی که زن اشاره کرده بود و نگاه کرد به جوان که حالا تا کمر به طرفِ پایین خم شده بود. گفت: «یه ذره ی دیگه خم بشه می افته پایین.» و لُقمه اش را گذاشت تو دهنش.

زن گفت: «انگلیس هم بد نبود.»

مرد گفت: «هر خراب شده ی دیگه ای می رفتیم بهتر از این جا بود.» و لیوانی شیر ریخت برای خودش.

زن گفت: «امروز بریم خونه ی یکی.» و نگاه کرد به جوان.

مرد لُقمه ی دیگری گذاشت تو دهنش و گردن کشید و نگاه کرد به جوان. گفت: «حوصله ی کسی رو ندارم.»

زن گفت: «پس بریم بیرون.» و لیوانی شیر ریخت برای خودش.

مرد گفت: «باز شنبه شد؟» و تکه ای نان کند و یک قاشق تخم مُرغ گذاشت لای آن.

زن گفت: «حوصله ی خونه موندن ندارم.» و نگاه کرد به عرق گیرِ جوان که تو باد تکان می خورد. گفت: «بریم پارک؟»

مرد که داشت لُقمه اش را می جوید، گفت: «تو این باد؟!» و نگاه کرد به جوان که حالا قابِ پنجره را رها کرده بود و داشت به آسمان نگاه می کرد.

زن گفت: «خُب، یه جای دیگه.»

مرد پرسید: «کجا؟» و لُقمه اش را فرو داد.

زن گفت: «یه جایی میریم دیگه. یه چیزی هم شاید خوردیم.»

«با کدوم پول؟»

زن همان طور که جوان را می پایید لیوانِ شیرش را سَرکشید. گفت: «مگه چه قدر می شه؟»

مرد لُقمه ی دیگری درست کرد برای خودش و آن را گذاشت تو دهنش، بعد گردن کشید و نگاه کرد به جوان که هنوز داشت آسمان را می پایید. گفت: «اگه منظورت مَک دونالده، من نیستم.»

زن نگاه کرد به موهای لَختِ جوان که تو باد بازی می کرد. گفت: «منم دیگه بدم اومده از مَک دونالد.» و پاشد رفت به طرفِ کتری و قوری که روی اجاق بود.

مرد لیوانِ شیرش را برداشت و آن را سَرکشید، بعد دست دراز کرد طرفِ پاکتِ سیگارش که روی میز بود.

زن پرسید: «برای تو هم بریزم؟»

مرد گفت: «بریز.» و سیگاری روشن کرد، بعد پاشد ایستاد و از تو قابِ پنجره خیره شد به جوان. گفت: «قربونِ دستت اون زیرسیگاری رو هم بیار!»

زن چای ریخت تو استکان. گفت: «نخوردی که؟»

مرد پُک زد به سیگارش. گفت. «اشتهام نکشید.»

زن سینیِ چای را گذاشت روی میز. گفت: «زیرسیگاری کنارِ دستته، رو میکرو...» و استکانِ چای را برداشت و ایستاد کنارِ مرد. گفت: «چه طوره بریم رستورانِ چینی، گرون نمی شه.» و نگاه کرد به جوان.

مرد زیرسیگاری را از رو میکرو گذاشت رو لبه ی پنجره و خاکسترِ سیگارش را توی آن تکاند. گفت: «فعلا که سیریم.» و شمرد: «یک، دو، سه، چاهار، پنج، شیش، هفت.»

زن چند جُرعه از چایش نوشید. گفت: «اول، دو سه ساعتی قدم می زنیم، بعد میریم رستوران.»

مرد پُک زد به سیگارش. گفت: «می خوای سرمامون بدی؟»

زن گفت: «خُب، میریم تو فروشگاه ها.»

مرد سیگارش را که به نیمه رسیده بود تو زیرسیگاری خاموش کرد. گفت: «هر چی سعی می کنم کمتر بکشم باز نمی شه.» و نگاه کرد به جوان. گفت: «انگار داره ما رو نگاه می کنه.» و چایش را از رو میز برداشت. گفت: «باشه ، بریم.»

زن گفت: «عجب پوستِ کُلُفتی دارن این سوئدی ها! یه ساعته لُخت وایستاده تو سرما.»

مرد چایش را ریخت تو نعلبکی. گفت: «همین جور هم زُل زده به ما.»

زن پرسید: «لباس بپوشم؟»

مرد گفت: «بپوش.»

زن گفت: «تو چی؟» و استکانِ خالیِ چای را گذاشت تو سینی.

مرد گفت: «صبر کن چایی م رو بخورم.» و جرعه ای نوشید. گفت: «چه جوری خوردیش؟ این که هنوز داغه!» و نگاه کرد به زن که داشت از آشپزخانه بیرون می رفت. گفت: «یه چیزی بپوش یخ نکنی.» بعد رو گرداند و نگاه کرد به جوان که میانِ زمین و آسمان بود.

زن که هنوز از آشپزخانه بیرون نرفته بود ایستاد و چین انداخت به پیشانی. پرسید: «صدای چی بود؟»

مرد گفت: «افتاد!»

زن زُل زد به مرد، بعد آرام جلو آمد و از قابِ پنجره نگاه کرد به خیابان. مرد سیگارِ نیمه اش را از تو زیرسیگاری برداشت.

زن گفت: «یه سیگارم بده من.»

در روياهايم ديدم كه با خدا گفتگو مي كنم .

خدا پرسيد ؟پس تو ميخواهي با من گفتگو كني؟من درپاسخش گفتم :اگر وقت داريد.خدا خنديد و گفت وقت من بي نهايت است ...در ذهنت چيست كه مي خواهي از من بپرسي؟پرسيدم چه چيز بشر شما را سخت متعجب مي سازد؟خدا پاسخ داد:كودكي شان .اينكه آنها از كودكي شان خسته مي شوند عجله دارند زود بزرگ شوند وبعد دوباره پس ازمدتهاآرزو ميكنند كه كودك باشند....اينكه آنها سلامتي شان را از دست مي دهند تا پول بدست اورند وبعد پولشان را از دست مي دهندتا سلامتي شان را بدست اورند.اينكه با اضطراب به اينده نگاه مي كنند وحال را فراموش مي كنن.وبنا براين نه در حال زندگي مي كنند نه در آينده.اينكه آنها به گونه اي زندگي ميكنند كه گويي هرگز نمي ميرند.وبه گونه اي مي ميرند كه گويي هرگز زندگي نكرده اند....

دستانم را گرفت براي مدتي سكوت كرديم ومن دو باره پرسيدم "به عنوان يك پدر مي خواهي كدام درسهاي زندگي را فرزندانت بياموزند؟او گفت:بياموزند كه انها نمي توانند كسي را وادار كنند كه عاشقشان باشد.همه كاري كه آنها مي توانندبكنند اين است كه اجازه دهند خودشان دوست داشته باشند.بياموزند كه درست نيست خودشان را با ديگران مقايسه كنند بياموزند كه فقط چند ثانيه طول مي كشد تا زخم هاي عميقي در قلب آنان كه دوستشان داريم ايجاد كنيم اما سالها طول ميكشد تا ان زخمها را التيام بخشيم .بياموزند كه ثروتمند كسي نيست كه بيشترين ها را دارد .كسي است كه به كمترين ها نياز دارد...بياموزند كه ادم هايي هستند كه انها را دوست دارند فقط نمي دانند چگونه احساساتشان را نشان دهند.بياموزند كه دو نفر مي توانند باهم به يك نقطه نگاه كنند وآن را متفاوت ببينند.بياموزند كه كه كافي نيست فقط انها ديگران را ببخشند بلكه آنها خود را نيز بايد ببخشند...

من با خضوع گفتم آيا چيز ديگري هست كه دوست داريد فرزندانتان بدانند؟خداوند لبخند زد وگفت     
"فقط اينكه بدانند من در اينجا هستم " ."هميشه".