دلتنگی های یک کرم دندون

ديشب وقتي داشتم متن جديد رو تايپ مي‌كردم يه مورچه رو ديدم كه داشت روي صفحه مانيتور رژه مي‌رفت...به نظر شما له كردن يه مورچه مزاحم جرمه؟

بعضی روزها آدمها به خرید می روند. روزهایی که به خرید می روند هول برشان می دارد که خیلی سبزیجات دوست دارند. در آن روزها به یاد رژیم لاغری و زیبایی اندام و از این حرفها می افتند. وقتی از خرید برمی گردند همه خریدها را نشسته در یخچال می چپانند.

فرض کنید که دو سه روز می گذرد و آن آدمها یادشان می رود که سبزیجات را بشورند. خلاصه بعد از دو سه روز بالاخره مجبور می شوند که بروند سراغ سبزیجات . تجسم کنید که ساعت 6 بعد از ظهر بعد از 9 ساعت کار از شرکت کوفتی به خانه آمده اید . اول کاهو را پرپر کرده و شسته اید ... بعد کلم قرمز ... بعد گوجه فرنگی ... بعد قارچ ...بعد خیار... بعد فلفل دلمه ای ... بعد یه خروار ظرف که از صبحانه مانده ... بعد هول هولکی چیزکی چیده اید روی میز که محض خالی نبودن عریضه به عنوان شام خودتان و همسر محترمتان بخورید... بعد دوباره ظرفها را شسته اید و چون امروز کلا از دنده عجیبی بلند شده اید تصمیم گرفته اید که اجاق گاز را هم بسابید و تمیز کنید ... بعد هم ظرفهای شام و تا به خودتان می آیید ساعت 10 شب شده و جنازه تان کورمال کورمال در خانه پشتک می زند... باید هر چه زودتر بروی و بخوابی که فردا صبح بتوانی بری سر کار و 9 ساعت مفید یا غیر مفید یا اصلا کلا مضر کار کنی و دوباره بیایی خانه و فلفل دلمه ای ها و کدوها و بادمجان ها را بشوری ... این بود انشا امروز ما در مورد خانه داری یک زن کارمند

بعد از تحریر:ديروز دومين قتل رو تو اين دو روزه هم انجام دادم...قتل يه پشه كه مدام رو دست وپام راه مي‌رفت... حالا سخت دچار عذاب وجدان شدم..مي‌گم نكنه من نسل جديدي از پشه‌ها كه بجاي نيش زدن راه مي‌رن رو منقرض كرده باشم؟

خط خطی شده توسط کرم دندون در 7:42 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

خط خطی شده توسط کرم دندون در 11:52 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

خوشحالم ... خیلی خوشحال ... تعجب کردی؟ ضدحال خوردی ؟ فکر می کردی الان نشستم یه گوشه و دارم با پتک می کوبم به سرم ؟ نه .... از این خبرا نیست ...

ار اینکه موفق شدم خوشحالم ... از اینکه به قولی که به خودم داده بودم عمل کردم ... از اینکه تکیه گاه نامطمئنی نبودم ...

دلخورم ... از تو؟ نه بابا ! از خودم ... از اینکه به خودم اجازه خوردن میوه ممنوعه رو دادم ... از اینکه ساده بودم ... صاف بودم ... آب بودم ...

سردرگمم ... نگرانم ... نگران تو ؟ نیستم ... اصلا نیستم ... می دونم انقدر آدم هست که حسرت با تو بودن رو بخورن ... نگران خودمم ... نگران آینده ... فکر می کنی میترسم؟ به خدا نه ... نمی ترسم ... فکر کردن بهش آرومم می کنه ... مرگ نیستی نیست .... آغاز بودنه ...

خسته ام ... از تظاهر به شادی ... از فکر های جورواجور ... از بودن ... از نوشتن ... از تو ؟ ... نمی دونم ... شاید ... شاید هم نه ...

می دونم ناراحتی ... می دونم ضربه خوردی ... می دونم فحشم دادی لعنتم کردی ... می دونم هنوز نتونستی ببخشیم ولی ...

چشماتو بببند و آروم ده بار پشت سر هم و زیر لب بگو ... مُرد مُرد مُرد مُرد مُرد 

خط خطی شده توسط کرم دندون در 11:0 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

راه افتاده ام توي خيابان و مي خواهم برايت هديه بگيرم ... هدیه روز تولدت.... هان.چيه؟مي خندي ... هميشه به من مي خندي و روي پيشاني بلندت دو تا چين مي افتد كه نيستم برايت صاف كنم و غر بزنم كه نكند پير شدي ... واي ! اتوبوس رفت بايد بدوم و برسم به دستگيره هاي فلزياش و بين اين همه زن و دختر گم بشوم لابد اگر تو بودي ميگفتي چرا با تاكسي نمي روي ... چرا با اين مشقت پس انداز مي كني بعد هم اخم مي كردي و روي پيشاني ات چين مي افتاد.

دستم را مي گيرم به لبه در و بالا مي روم ... توي صورت يك خانم پير مهربان لبخند ميزنم .. پايم را از روي پاي يك خانم ديگر بر مي دارم و كيفم را محكم بغل مي كنم. آخر مگر چقدر پول دارم ؟ براي هديه گرفتن تقريبا هيچي نيست ... زن بغل دستي با لبخند نگاهم مي كند آنقدر به گوشم نزديك است كه صداي قار و قور شكمش را مي شنوم مي خندم و به ياد تو مي افتم كه خسته و كوفته مي رسي و و در را باز مي كني و مي آيي توي خانه و من نيستم ... واي خدا كند زود برسم ... برايت غذا گذاشته ام روي شوفاژ سالادي هم هست كه با كاهوي مانده درست كردم ... گوجه فرنگي نداشتيم ... پول هايم را هم لازم داشتم.. تو ببخش ...تو ببخش ! خوب حالا راننده اتوبوس زده روي ترمز و همه روي زمين دراز شده اند ...كنسرو آدميزاد! شايد اگر تو بودي ... چقدر به تو فكر مي كنم ... به اينكه چطور خوشحالت كنم چي بخرم؟ راستي ببخش كه دير به ياد هديه افتادم البته چيزي هم در بساط نداشتيم. اين يك ذره پول را از تك تك لقمه هاي هر روزمان زده ام. خوب اول زندگي هميشه سخت است ... ولي حتما تعجب مي كني هديه را كه ببيني اول مي خندي بعد هم كاغذش را پاره مي كني و ... بايد يك هديه خوب باشد يك چيزي كه خوشحالت كند لازم داسته باشي و خيلي هم قشنگ باشد پيرآهن كه نداري ديروز براي پيدا كردن دكمه اي كه به درد پيراهن آبيت بخورد دو ساعت مغازه خرازي سر كوچه را گشتم ...پيرمرد بيچاره فقط لبخند مي زد فكر كرده بود ديوانه ام ...

راننده دوباره روي ترمز مي زند و سرم محكم مي خورد به ميله ... يك نفر از قسمت مردانه بلند صلوات مي فرستد شايد كسي حالش بد شده ... اينجا همه به هم وصل شده اند كه باد نبردشان راننده هم پايش را از روي گاز برنمي دارد تا اينرسي دل و رودمان را به هم نزند واقعا كه به فكر ماست ...نخند نخند ...

برايت پيراهن مي خرم به رنگ آبي آسماني يا سورمه اي خيلي وقت است كه دلت مي خواهد نه؟ شايد هم كمربند خريدم كمربند سياهي كه داشتي آنقدر پاره پوره بود كه دلم نيامد نگه دارم ... انداختم توي سطل آشغال البته تو به روي خودت نياوردي اما مي دانم كه خوشت نمي آيد كمربند قهوه اي را با پيراهن آبي و شلواز خاكستري بپوشي. واقعا مسخره مي شود. مي دانم شكايت نمي كني اما اخم مي كني خيلي هم اخم مي كني و روي پيشانيت ... واي راننده جيغ مي زند كه ايستگاه آخر است و من همين جوري مثل خل ها با خودم حرف مي زنم بايد پياده شوم و مغازه ها را بگردم. با سختي از اتوبوس پياده مي شوم روسري پشمي ام را محكم مي كنم دست مي کشم روي مانتوام و راه مي افتم ... پاهايم سبك شده حال خوبي است انگار كيفم هم سبك شده دست مي كنم توي كيفم و ماتم مي برد ... به دور و برم نگاه مي كنم بعد بر مي گردم و اتو بوس صورتي دو طرفه را نگاه مي كنم كه مي رود و بين ماشين ها گم مي شود. آب دهنم را قورت مي دهم ... گلويم مي سوزد دست مي كنم توي جيب مانتو چند صد تومني دارم خوب برايت گوجه فرنگي مي خرم و يك كيك كشمشي كوچك براي عصر دوتايي با هم شمع فوت مي كنيم چايي مي خوريم و مي خنديم ... راه مي افتم كه به اتوبوس بعدي برسم روي گونه ام يك تكه خيس مي لغزد شايد گريه مي كنم شايد هم نه ...

خط خطی شده توسط کرم دندون در 1:0 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

سلام مامان خوبم ! مامان قهرمانم !

می دونی ... حالا که روز مادره من و آجی پرتو می خواستیم قشنگ ترین هدیه رو برات بخریم ولی نمی دونستیم چی بخریم ... پریسا دختر خاله گفت برات یه دست کامل لوازم آرایش بخریم ... میگفت اگه مامانت آرایش کنه زخم های روی صورتش کمتر معلوم میشه ... می گفت زشته یه معلم با سر و صورت زخمی سر کلاس بره ... می گفت شاگرد هاش می فهمند شوهرش ...

می دونم تو که هیچ وقت برا خودت از این چیز ها نمی خری ... همش رو میدی پول دوا و بیمارستان بابا ... بابا هم که هی تورو کتک می زنه ... فحش میده ... حرف هایی میزنه که ما نمی فهمیم ... فقط می بینیم گریه می کنه ....

من و پرتو خوب می فهمیم که وقتی بابا موجی میشه تو دستای مارو می گیری و می بری تو اتاق ... بعد می ری تا بابا کتکت بزنه و موهای قشنگتو بکشه ... من و پرتو خوب می دونیم چرا این کار رو می کنی! آخه اگه تو نری جلو بابا اون خودشو می زنه ... دست خودش نیست ... تو هم چون بابا رو خیلی دوست داری نمی خوای بابا خودشو بزنه ... به قول خودت یه ذره از سهمت و از فداکاری هاش می دی ... از ترکش های توی بدنش ... از موجی شدنش ... از .... ما می فهمیم که وقتی بابا آروم میشه سرش رو می گیره و چقدر گریه می کنه ... وقتی می فهمه چیکار کرده ناراحت میشه ... دستت رو می بوسه ... تو هم گریه میکنی ... من و پرتو صدای گریه تو و بابا رو می شنویم ...

مامان جون! مامان خوبم ! مامان قهرمانم ! پس سهم ما چی میشه؟ ما هم می خوایم مثل تو و بابا قهرمان باشیم ...می خوایم روز مادر پول هامون رو بدیم به تو تا برای بابا دوا بخری ... فقط توروخدا این دفعه بذار بابا ما رو هم کتک بزنه ... مامان جون! روزت مبارک .

 

                                                                                    پسر کوچیکت

خط خطی شده توسط کرم دندون در 3:39 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

خط خطی شده توسط کرم دندون در 4:6 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

لباس پوشيدن با اين همه موي قر و فر داده شده كار سختي است، براي همين است كه آرايشگره گفته بود براي عروس همراه بفرستيد... حالا همراه هاي من كجا هستند؟يكي موهايش را بيگودي پيچيده و زير سشوار مسخره اي نشسته، اون يكي افتاده به جون ناخن هايش ... من بدبخت چطوري اين لباس را بپوشم؟واي! اگر اين دامن پفي خراب شود چي؟يا اين دست دوزي هاي گل و پروانه...خودم را كرده ام شبيه دلقك هاي سيرك با اين لباس عجيب و غريب!
اصلا چرا بايد عروس مثل روكش قوري لباس بپوشد؟... و اين موها ... واي...!، الان است كه قر و فر هاي هيجان انگيزش به مرواريد هاي گل و پروانه لباس گير كند و هر دو را خراب كند، لباس مردم است آخر!دختر عمه جان هنوز دارد ناخن ها را فوت ميكند... اين طرفي نخواهد آمد.هيچ كس طرف من نمي آيد... آخر وبا دارم!،عروس شده ام...نبايد دست به سياه و سفيد بزنم... نبايد عصباني بشوم... نبايد بلند و كوتاه كنم ...بايد عين برج زهر مار بنشينم و ببينم كه ميزنند تو برجكم!
"پوست عروستان چرا مثل ته ديگ عدس پلو شده ؟ پي لينگ ببريدش، نه آبليمو كفايت مي كند،شايد هم عصاره سركه وسيب... نه بابا موهاشو نگاه كن!بايد حتما با حنا بشوريد وگر نه روز عروسي پشم را كه نميشود شينيون كرد. چرا گردن عروس خانم كمي كوتاه است؟چرا قدش تا شانه داماد نميرسد؟و چرا وقتي مي خندد گوشه چشمهايش دوتا چين دارد؟هان؟من نميدونم چي باعث شد تو اين دختره رو عقد كني؟اينو بهت نگفتن؟"
واي كه اعصابم مثل سيمهاي تلفن خط خطي است. موج هايش روي هم مي افتد .نمي دانم كت و شلوار دامادي اندازه ات شده يا هنوز لق ميزند ... اين چند وقته تو هم خيلي دويدي، خيلي حرص خوردي، فكر كنم كلي لاغر شدي ... نه؟با اين پول مگر مي شود همه را راضي نگه داشت؟باباي تو صاحب گنج قارون بود يا باباي من؟ آخ يك مرواريد كنده شد و گير كرد به يكي از هزاران سنجاق سرم كه عين گرز رستم تو سرم فرو رفته اند ...آخ انگشتم ...
ناخن قرمز لعنتي ام را شكستم! الان آرايشگره پوست از سرم مي كند!شايد هم نكند، چون بابت پوست سرم زحمت بسياري كشيده ! بهتر است كنار ديوار بايستم و به روي خودم نياورم بگذار آدم هاي توي آرايشگاه به هم بگويند اين عروسه رو آوردن سلاخي كه اينجوري مظلوم كنار در واستاده؟من منتظر تو هستم و مي خواهم بيايي تا با هم فرار كنيم!
آخ زنگ خورد... عين مدرسه ،دامن سيندرلايي ام را بالا ميگيرم و به طرف در مي روم پشت در ايستاده اي، مثل هميشه كه ساكت و آرام و مهرباني و چشم هايت برق ميزند شنلم را ميكشم به سرم و مي گويم اومدي؟ و تو سرت را بالا ميكني و با نگراني صورت سبزه من رو نگاه ميكني، صداي تيريك شاتر دوربين ها و فلاش رعد انگيز و صداي لي لي لي مسخره اي به من مي فهماند كه هنوز تنها نيستيم ...

خط خطی شده توسط کرم دندون در 10:54 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

 

سلام سید ... سلام مرد
دارم مرور میکنم ... روزهایی که شد هفته... شد ماه و سال ... روزهایی که برای مرد مردم مرد فرهنگ و مرد صبر و لبخند و پایداری ترجمه درد شدند ... که عشق ترجمه درد است ...
دارم مرور میکنم آن روزی را که مرد سرزمین من گفت که قرار نبوده بیاید ... گفت که اُمیدوار است ... و بغض ... مقاومت .... بغض و مرد سرزمین من که چهار سال حرف و تهمت و دشنام و کج فهمی و نافهمی و بحران را تاب آورده بود اشک را تاب نیاورد. ریخت .
مرد سرزمین من با همان بغض و اشک ... یک خط در میان گفت که سرمایه ای ندارد جر آبرویی که به زحمت اندوخته ... گفت که با همین سرمایه آمده ... گفت که ... چه اهمیتی داشت که چه گفت وقتی آن بغض و اشک ها هزاران حرف نازده داشتند...
مرد که گریه نمی کند ... مرد تا آن روز گریه نمی کرد ... اگر تملق است ... اگر جوزدگی است هرچه هست از آن روز مرد سرزمین من اشک را حرمت بخشید
مرد سرزمین من! چهار سال پیش گریستی که اندک سرمایه ای داری اندک آبرویی که آن را در طبق اخلاص گذاشته ای ... امروز گریان می گویم که به من به ما و به سرزمین ما هم آبرو بخشیدی و سرمایه دار می روی ... امان از این بغض ... امان از این اشک ... حلالمان کن سید ....

خط خطی شده توسط کرم دندون در 5:42 بعد از ظهر |  لینک ثابت   • 

 تو کی می خوای یاد بگیری که مث یه زن به رختخواب بیای نه مث بچه ی ننری که زانوهاشو به شکمش می چسبونه و می خوابه....اون هم پشت به من.... روتو بکن این ور.... هزار دفعه گفتم اگه چیزی هم به پر قبات بر خورد،نگرش دار برای روز....نه شب که تنها ساعت آسایش ما تو این زندگی کوفتی است....حالا برگرد ببینم...خودت بگو چت شده؟... تو که یه ساعت پیش به شر و ور های ابراهیم می خندیدی....به ما که رسیدی سگرمه هات تو هم رفت؟چطور حالا ما شدیم اخ؟ ... آی که دستم نمک نداره...کم برات زحمت کشیدم؟! ... سالاد رو هم که من درست کردم .... اینقد خورده فرمایش صادر کردی که انگشتمو بریدم....تره خورد نمی کردی....شورانگیز چسب زد به انگشتم ... خیلی خوشگل ... گفتم:"دستت درد نکنه خانم دکتر" ... چه خنده ای کرد!

حالا بر گرد دیگه ... می دونم درد پیراهن شورانگیز رو گرفته ای...من که گفتم یکی برات می خرم..باید کمی صبر کنی...این روزا دستم تنگه ...حالا برگرد و پشیمونم نکن .... با این اخلاق گندی که بهم زدی یکی نه صدتابرات می خرم ... آره ... همین جا منتظر باش اومدم...خاطرت جمع!

بدمصب هوا امشب چه گرمه...آخه زن این چه اطواریه که تو داری ... دیدی شور انگیز چطور می گفت و می خندید ... خنده ی اون تموم غم عالم رو از دل آدم در میاره... تو چی؟همینه که مث نی قلیونی ... بس که بیخود حرص میخوری ... اخه یه پیرهن که اینقدر عزا نداره ... گاهی وقتا فکر میکنم با یه بچه عروسی کردم نه یه زن ... دیدی ابراهیم چطور آروغ زد؟ حالا تو بودی خون به پا می کردی ولی شور انگیز چه کرد ...ریسه رفت.... لا مصب اونقد خندید که موهاش ول شد رو زانوی من ... گفتم اینقد نخند ... گوشتت می ریزه دختر ... قهقه زد ... تو هم که مثل برج زهر مار نشسته بودی ....تورو میشناسم ... دلت به حال ابراهیم سوخته بود که کله طاسش عین ماتحت انتر قرمز شده بود ... خلایق هرچه لایق ... تقصیر خودشه کلافه شدم بس که از خاصیت کاهو گفت و از ویتامین های مرده سبزی آش... همش ور زد

یادت رفته پرده ها رو بکشی کنار یکم هوا بیاد تو خفه شدم اینجا تو اتاق کوچک و گرم ... تو هم که مثل لاشه افتادی ... نه تکون میخوری نه حرف میزنی ... خسته شدم بس که نازت رو کشیدم ... نه من اونقد حوصله دارم نه تو دختر چهارده ساله ای ... گفتم که یکی مثل اون برات میخرم ... دیدم وقتی از آشپز خونه اومدی رنگ صورتت مث پوست لیمو زرد شد ... مث خل و چل ها بر و بر نگام کردی ... نزدیک بود پس بیوفتی ....

امان از دست شما زن ها شماها رو خوب می شناسم ... یه چیز قشنگ که تو تن یکی دیگه می بینید به به و چه چه می گید و تعریف و تملق که آی چقد خوشگل شدی ... چقدر شیک شدی ... ولی ته دلتون که بری یه چیزی قلقلکتون میده ... خوب .. زن با این چیزاست که زنه .... حالا کاری ندارم... تو برگرد...یکی برات می خرم فقط یقه اش باید کیپ باشه ... سر و سینه شورانگیز بیرون بود ...برای تو جلفه ....باید یه مدل دیگه بگیری...

نصف شب شد و ما هنوز نخوابیدیم ... مارو باش...دلمون خوشه که زن داریم ...زن نگو بگو کنده هیزم ... بگو گونی سیب زمینی ...بگو چی؟ استغفر الله... همین فردا می ریم یکی برات می خریم خوب شد؟ نباید زیاد گرون باشه ... جنسش زیاد خوب نبود...انگشتام مور مور شد بس که نرم بود ... وقتی اینو بش گفتم غش غش خندید ... لامصب خندشو مث آب داغ ول می کنه رو آدم ... میگم اصلا زن نیستی منظورم همینه ... باید میومدی دست می زدی به پارچه آستینش و می خندیدی ... حتی اگه چیزی قلقلکت می داد نباید به روی خودت می آوردی ... زنا وقتی همدیگه رو می بینن چشم هاشون مث چشم یوزپلنگ برق می زنه... تو مثل لیمو شده بودی اون مث سیب سرخ ... فهمید که درد پیراهنش مثل خوره افتاده تو تنت ... بیچاره بد نکرد گفت:"اگه خوشت میاد مال تو" تو هم که لال مونی گرفته بودی ... نخواستی اقلا جواب تعارفشو بدی ... بر و بر نگام کردی ... انگار اولین باری بود که چشمت به من می افتاد ... می خواستم بزنم همه چیز رو بشکنم ولی من احمق رو باش که همون جا قول دادم یکی برات بخرم ... خوب ... حالا زندگی رو برای ما جهنم کردی که چی؟ ... یه پیرهن که اینقد ارزش نداره ...آخ که لعنت به این زندگی ... کوفت به این زندگی ... پا میشم می رم یه جای دیگه کپه مرگم رو می زارم ....

خط خطی شده توسط کرم دندون در 0:14 قبل از ظهر |  لینک ثابت   • 

در برابر تو و نوشته هام گريه می کنم . مگه هميشه دوست نداشتی چشمای گريونم رو ببينی . ايناهاش پس چرا حالا که بايد ببينيشون چشاتو بستی ! من اصلا خجالت نمی کشم که جلوت گريه کنم . من نمی خوام جلوت ادای آدمای خوشبخت رو در بيارم

نمی دونم چرا این قدر سعی داری فوق العاده باشی؟... چرا اینقدر سعی می کنی شبیه فرشته ها باشی؟ ... چرا می خوای باور کنم که تو یک تکه از آسمانی؟

تو زمینی زمینی هستی...خاک خاک....مگه نمیشه عاشق یه تیکه خاک زمینی بود؟

پ.ن۱: امروز یکی از بهترین روزهای عمرم بود .... خدایا ... الان دیگه راحت میتونم داد بزنم هیچی ازت نمیخوام ... مرسی  ... از داده هات و از ....

ساحل ... مُری و اتا جون ... امروز رو هیچوقت فراموش نمیکنم ... قول میدم ....!

 

پ.ن۲:از وبلاگ بچه مخفی 

سلام مادر.... خوبی؟ مادر...بی زحمت -فقط به علت اين که يک وقت خدای نکرده اخلاقم سگی نشود! و روزتان را دور از جان خراب نکرده باشم!- آن چهار تا! تکه لباسی را که دو هفته است روی هم تلنبار شده است را بشور... برای فردا هم غذای حسابی درست کن که مهمان دارم و نمی‌خواهم پيشش شرمنده باشم... جورابم هم راستی مقداری درز !!‌پيدا کرده...وقتی که شستيش يک نخ و سوزن هم بهش بزن! آفرين...در ضمن يه پنجاه هزار تومن هم اگر داری دستی بده هفته‌ی بعد شايد!! پس دادم... اممممم... ديگه چيزی يادم نمی‌ايد!!

آها..راستی روزت هم مبارک... اميدوارم شيرينی خوبی برای امشب پخته  باشي..هوس شيرينی کردم بدجور!!!

 

خط خطی شده توسط کرم دندون در 3:0 بعد از ظهر |  لینک ثابت   •