دلتنگی های یک کرم دندون

از کمر تا شد و توی روشويی عق زد ... نفسش بالا نمی آمد... سالها ترسيده بود. هر ماه يک هفته يی از ترس مريض شده بود و هذيان گفته بود و گريه کرده بود. بعد از يک هفته به سراغ پزشکش رفته بود و او هم ناچار از پذيرش اين بيمار هر ماهه، سوال های هميشگی را پرسيده بود و اطمينان داده بود که باردار نيست و نسخه ی قبلی را دوباره مهر کرده بود. خانم دکتر داروساز هم با لبخند مثل هميشه بدون اينکه چيزی بپرسد، دو عدد تست حاملگی روی بسته های آرامبخش می گذاشت و روانه اش می کرد...

دوباره عق زد و به ياد نامه يی که از شوهرش امضا گرفته بود که بچه نمی خواهد، خنديد. آن شب سخنرانی مفصلی در مورد خودخواهی بشر در تداوم نسل کرد. بعد دستانش را به گردن او آويخت و قبل از شروع يک شب عاشقانه ی فلسفی نامه را به او داد تا امضا کند..

دوباره عق زد... زردابی که بالا آورد گلويش را سوزاند. يک مشت از آب شير قرقره کرد و روی در بسته ی توالت فرنگی نشست. وجدانش معذب بود. به راحتی می شد همه چيز را به گردن تقدير انداخت اما عقلش کجا رفته بود؟ می دانست که اگر از هم جدا نمی شدند در هيچ شرايطی نمی توانست اين جنايت وحشتناک را مرتکب شود. به دنيا آوردن طفلی بی هيچ آينده ی روشن در اين دنيای خطرناک...ولی حالا چه کند؟ خودخواهانه است ولی تقصير او که نبوده، فقط نمی فهميد که چطور اين قدر آرام است...با تمام خود خواهی می دانست که کودک تنهايی هايش را پر خواهد کرد و اين فکر، لبخند را از گوشه ی پلکش به پايين می سراند...

دست و رويش را شست و آرايشش را تازه کرد. از دستشويی که بيرون آمد سينه به سينه ی منشی آزمايشگاه شد که با خوشحالی برگه ی آزمايش را تکان می داد و فرياد ميزد که اين ماه هم جواب منفی است و او سهم شکلات سوييسی ش را خواهد گرفت. دستش را به ديوار گرفت و تا شد. دوباره عق زد و شانه هايش لرزيد. دختر جوان نمی فهميد که اين بار چرا از شدت خوشحالی گريه می کند؟

پ.ن: برای جمع نوشت