دلتنگی های یک کرم دندون

 مرگم که رسید برای خودش قهوه درست کرد. درست نمی دانم که چه روزی یا چه سال و ماهی بود ولی او بدون اینکه در را برایش باز کنم وارد شد و مستقیم سراغ قهوه جوش رفت. من پشت به در، روی کاناپه لم داده بودم و وانمود می کردم اتفاقی که در شرف وقوع است برایم اهمیتی ندارد. تنها وقتی دیدمش که فنجان قهوه اش را در دست چپ گرفته بود و با طمانینه وارد میدان دیدم می شد . بدون هیچ کلامی روی کاناپه ای که به صورت اریب مقابلم قرار داشت نشست و شروع کرد به فوت کردن درون فنجان . نمی شد تشخیص داد که عجله دارد یا نه. رفتارش آرام و شمرده بود اما قهوه را طوری داغ داغ خورد که من هم سوختن امعا و احشایش را احساس کردم .تمام سعیم این بود که متوجه نگاه دزدانه ام نشود که مراقبش هستم اما درست وقتی سر میز کارم رفته بود و کاغذ هایم را برگ برگ وارسی می کرد نگاهش را به طرفم پرتاب کرد؛ انگار خواسته باشد مچ چشمانم را بگیرد.

بعضی کاغذ ها را زود کنار می گذاشت و بعضی دست نوشته هایم را مو شکافانه نگاه می کرد . مخصوصا جملات کوتاهی را که در حاشیه کاغذها و گاه به صورت اریب نوشته بودم. این را از کج و راست کردن کاغذ ها فهمیدم . بعضی هاشان را که می خواند ، پوزخند می زد یا خنده ای که انگار بازی دیوانه ای را تماشا می کند . گاهی هم حالت چهره اش ترحم آمیز می شد. در همین مواقع کاغذ را دقایقی در دستش نگه می داشت و همان طور خیره نگاه می کرد. شايد دوباره و دوباره می خواند که حالت چهره اش مدام عوض می شد و آن آخر دستش را طوری بالای سرش تکان می داد که انگار افکار بیهوده ای را پاک می کند و با همان کاغذ تاریخ مصرف گذشته به گوشه ای می اندازد.

کارش که با میز تمام شد نگاه سریعی به اطراف انداخت ؛ به هیچ اتاق دیگری نرفت و دست به هیچ چیز دیگری نزد. انگار که من چیزی مهم تر از آن کاغذ پاره ها نداشتم و برای بقیه چیزهای مهم باید به خودم می رسید . با چهار قدم و نیم درست مقابلم قرار گرفت . بالای سرم ایستاد و این تنها دفعه ای بود که سرم را بلند کردم... من تنها نگاهش کردم

خط خطی شده توسط کرم دندون در 9:53 قبل از ظهر |  لینک ثابت   •