دلتنگی های یک کرم دندون

خبرش رو که شنیدم چند لحظه میخکوب شدم و فیلمش رو که دیدم دیگه اختیارم دست خودم نبود ... اشک بود که می ریخت و می ریخت ...

سلام خانومی ... می دونم الان نشستی سر قبر من و داری گریه می کنی... گریه نکن .... من به خاطر تو پریدم ... می دونی اون وقتی که موتور از زمین رها شد و تو آسمون معلق شدم یاد چی بودم؟ یاد تو ... یاد گوشواره هایی که یا حسرت نگاله می کردی ... یاد دوچرخه ای که چند سالیه قولش رو به پسرمون دادم ... خجالت می کشم تو چشات نگاه کنم خانومی ... شرمنده ام که باختم ... که مردم و نتونستم با جایزه ای که قولش رو بهت داده بودم خوشحالت کنم

وقتی با مخ خوردم زمین تو اون تصاویر آخر تمام صحنه هایی رو دیدم که با هم دنبال کارها بودیم ... می دونم ... تو هم سختی کشیدی ... تو هم خسته شدی و پا به پای من از این اداره به اون اداره دویدی تا مجوز رو جور کردیم .... تا ورزشگاه رو آماده کردیم ... تا اتوبوس ها رو چیدیم .... همون هایی که الان میگن یاعث سقوط منه ....

اون لحظه آخر که چشمام رو بستم چهره بهت زده تو وسط تماشاچیا بد جوری شرمنده ام کرد خانومی ... افتخارش رو نداشتم که افتخار کشورم باشم .... نتونستم ...

یادته دفعه قبل وقتی موفق شدم پریدیم تو بغل هم و گریه کردیم؟ گریه مسخره ای بود از شادی ... یادمون نبود که عزرائیل اگه رو آسمون یه دره عمیق خفت آدم رو نگیره درست جایی گیرش میاره که فکر میکنه زندگی تازه شروع شده

پ.ن: محمد جواد فالیزوانیان موتور سوار ایرانی هنگام ثبت رکورد پرش از روی ۲۲ اتوبوس سقوط کرد .... روحش شاد